Hör mein Bitten

Een concertprogramma samenstellen begint vaak met één idee, de titel van een werk, de naam van een componist.  En dan start een lange weg, de weg waarbij een artistiek concept als een spinnenrag geweven wordt.  Een harmonisch geheel, de perfectie van vorm en tonaliteit nastrevend.  Het idee wordt een klankbord, een samenspel van composities, van stemmen, van instrumenten.  Het web begint te schitteren, even de zon erop laten schijnen en het straalt, eerst als zilver-, dan als gouddraad.

Zo zijn we ook tot dit concert gekomen.
Allerheiligen, Allerzielen,   … en dan de stilte die volgt tot het feest van de verwachting, de advent.  Hör mein Bitten… 
Deze periode brengt ons altijd wel tot bij het requiem.  Als inspiratie.  Door de eeuwen heen vertaalden componisten hun diepste gevoelens en bespiegelingen over dood en onsterfelijkheid.   Componisten vechten hierbij altijd wel met dubbele gevoelens.  Een requiem lijkt twee gezichten te hebben:  wanhoop en angst enerzijds; troost, berusting en de verwachting naar het eeuwige anderzijds. 
  
De context waarbinnen de stukken gecomponeerd en uitgevoerd werden heeft vaak het latere karakter van nieuwe composities bepaald.  Soms plechtig en majestueus, bij het overlijden van een keizerin bijvoorbeeld.  Dit statige karakter kwam ook in de instrumentatie tot uiting.  Soms ook als dramatische spektakelstukken voor steeds grotere bezettingen. Uitbundige emoties  met verschrikkelijke visioenen van de vlammen van het hellevuur: het Dies Irae.  

Rond 1900 kwam hiertegen een reactie.  Men probeerde de zuiverheid en eenvoud te doen herleven.  Maar anders.  Zoals de Belgische componist Jean Rogister schreef: “Ik heb gepoogd met eenvoudige middelen gevoelens uit te drukken van zuiverheid, verhevenheid, emotie, bespiegeling, weeklacht, doch zonder tranen of zoetheid, zonder godsdienstig drama.”
Dat is ook onze inspiratie.  Het spinnenrag krijgt vorm.  De basis: een stevig stuk romantiek. Daar omheen een vleugje modernisme, wat invloeden uit de negrospirituals, uit de diepste beleving van een Baskische, Zweedse, Britse of Argentijnse 20ste eeuwse componist, samengehouden door de kracht en vaste waarde van dé barokmeester.  

Zuiverheid in de bezetting, Lore Binon, sopraan, Tine Hubrechts, cello, Peter Pázmány, orgel, én het Koninklijk gemengd zangkoor Die Cierlycke.

Gaandeweg werden we zelf alsmaar meer vertederd, geroerd, door de muziek die we in harmonie hebben kunnen samenbrengen.  

De muziek wordt zo nu en dan afgewisseld met tekst. Pareltjes van schrijvers van bij ons.  Als bezinning bij de muziek die u zal horen of als poëtische vertaling van de liedteksten.
 

Be thou my vision - Bob Chilcott
00:00 / 00:00
Ave Maria - Astor Piazzolla
00:00 / 00:00
Psalm 120 - Otto Olsson
00:00 / 00:00
Verleih uns Frieden - Felix Mendelssohn
00:00 / 00:00
Hör mein Bitten - Felix Mendelssohn
00:00 / 00:00

© 2017 by Die Cierlycke. Proudly created with Wix.com